زمانى كه دلِ مؤمن ، از ياد خدا خالى شد ، شيطان وارد مىشود ، وقتى متوجّه خدا شد سريع شيطان خارج مىگردد . صبحگاهان به وسيله‌ى نماز رو به خدا مىآوريم ، اول به وسيله‌ى وضو و طهارت ، نشاط جسمى ، و سپس با نماز ، نشاط روحى به دست مىآوريم ، وارد كار مىشويم و اين ذكر و ياد خدا باعث مىشود پيرامون حرام و تعدّى و اجحاف و كم فروشى و ربا و معاصى ديگر نگرديم ! و در وسط روز چون ممكن است كم كم پرده‌ى غفلت ، روى اين حقيقت را بپوشاند ، مجدداً نماز ظهر مىآيد و با « دست ذكر » آن « پرده‌ى غفلت » را عقب مىزند . و همين طور نماز عصر . تا روز به آخر رسيد و موقع استراحت شد ، اوّل با نماز مغرب دل را متوجه خدا و توبه از گناهان آن روز مىنماييم و پيش از خواب نماز عشاء واجب شد تا از طرفى اعمال طول روز را محاسبه ، نفس نماييم و از طرفى كسب معنويت و نشاط كنيم براى ورود به عالم خواب تا ضمن رفع خستگى ، از مواهب الهى خواب نيز بهره‌مند گرديم . چنانچه از حضرت على ( ع ) حكايت شده : « زنوا أنفسكم من قبل أن توزنوا و حاسبوها من قبل أن تحاسبوا » . « 1 » حساب خودتان را در دنيا خودتان بكنيد قبل از آنكه در قيامت مورد محاسبه قرار گيريد .

--> ( 1 ) . نهج البلاغة ، خطبه‌ى 90 .